Ha ha ha... This was a funny morning. When I woke up and looked out the window I saw that it had snowed ALOT last night. My mom was going to drive me to work at grandfathers car. The snow was deep and I dont have any rubberboots so I put on my hightheel cowboyboots not to get wet. Then we walked, jumped to the car (take as few steps as possible because of the deep snow). Grandpa was in the window watching us to see if we would be able to get the car out the driveway, through the meter high snow. We managed and now he is so proud of his car. On the way to work there were cars stuck everywhere! My mom had to drop me off at a different place than usual so we would not get stuck as well. So I had to walk over uneaven area where it was impossible to see how deep the snow is. In one step the snow was only just above my ancle and in next step I almost fell down because it was up to my thigh. There is an electric slide door at the office and it was frozen stuck. I had to brake the icing off and then it opened a little bit, I put me leg in between but it got stuck. After some struggle I finally managed to open the door enough to get through it. Later on I called home to see if mom got home allright and she did not notice that I had those boots on. She thought that I had found my sisters rubberboot and sad that she would not have dropped me of where she did if she had new hehe.
This is definetly not Florida!
Ég nenni oft ekki að lesa blogg á ensku svo ég ætla að skrifa á íslensku líka fyrir letingja eins og mig.
Eins og flestir tóku eftir var geggjað mikill snjór í morgun. Ég á engin gúmmístígvél og skellti mér því í háhæluðu kúrekastígvélin til að blotna ekki. Gat troðið buxunum ofan í þau. Mamma keyrði mig á afabíl sem var langt lengst inni í innkeyrslunni. Fyrir aftan bílinn var allavega 10 metra langur og 1 metra hár skafl. Eins gott að þetta var bara púðursnjór. Afi var úti í glugga til að sjá hvernig allt mundi ganga hjá okkur og var ekkert smá stoltur að sjá bílinn sinn rúlla í gegnum þetta. Veit ekki hvað við keyrðum fram hjá mörgum föstum bílum á leiðinni í vinnunna en við þorðum ekki fyrir okkar litla líf að stoppa til að festast ekki líka. Það var bíll fastur akkúrat þar sem við þurftum að keyra út úr hringtorgi og ekki séns að komast fram hjá honum svo ég þurfti að hoppa úr bílnum og labba yfir smá órækt til að komast í vinnuna. Það var ekki séns að sjá hversu djúpur snjórinn var því yfirborðið var svo ójafnt og svona púðursnjór fyllir upp í allar holur. Ég dröslaðist yfir þetta á háhælunum mínum og komst að vinnustaðnum en ekki lengra. Dyrnar voru frosnar fastar. Ég braut mesta klakkann af og þær opnuðust örlítð og ég ætlaði að reyna að skjótast inn en þá lokuðust þær strax aftur og löppin mín festis á milli þeirra. Ég dinglaði og dinglaði á fyrirtækjabjölluna en enginn kom svo ég hélt áfram að hamast við að opna hurðirnar sem tókst! Þegar ég komst upp á mína hæð stóð sá sem var að fara af vaktinni fyrir utan skrifstofuna, kominn í útigallann, tilbúinn að fara heim. Sagðist hafa ætlað að koma niður og opna fyrir mér. Ég veit ekki með ykkur en ef það væri vont veður úti og það er dinglað á bjölluna þá mundi ég hlaupa niður og opna. Svo er bara hægt að fara aftur upp og klæða sig. Ég beið smá og hringdi svo í mömmu til að athuga hvort hún hefði ekki örugglega komist heim. Hún hélt að ég hefði fundið gúmmístígvélin hennar Thelmu og farið í þeim. Fannst ekkert smá fyndið að henda mér út í ófærðina á háum hælum hehe. Gaman að því :)
This is definetly not Florida!
Ég nenni oft ekki að lesa blogg á ensku svo ég ætla að skrifa á íslensku líka fyrir letingja eins og mig.
Eins og flestir tóku eftir var geggjað mikill snjór í morgun. Ég á engin gúmmístígvél og skellti mér því í háhæluðu kúrekastígvélin til að blotna ekki. Gat troðið buxunum ofan í þau. Mamma keyrði mig á afabíl sem var langt lengst inni í innkeyrslunni. Fyrir aftan bílinn var allavega 10 metra langur og 1 metra hár skafl. Eins gott að þetta var bara púðursnjór. Afi var úti í glugga til að sjá hvernig allt mundi ganga hjá okkur og var ekkert smá stoltur að sjá bílinn sinn rúlla í gegnum þetta. Veit ekki hvað við keyrðum fram hjá mörgum föstum bílum á leiðinni í vinnunna en við þorðum ekki fyrir okkar litla líf að stoppa til að festast ekki líka. Það var bíll fastur akkúrat þar sem við þurftum að keyra út úr hringtorgi og ekki séns að komast fram hjá honum svo ég þurfti að hoppa úr bílnum og labba yfir smá órækt til að komast í vinnuna. Það var ekki séns að sjá hversu djúpur snjórinn var því yfirborðið var svo ójafnt og svona púðursnjór fyllir upp í allar holur. Ég dröslaðist yfir þetta á háhælunum mínum og komst að vinnustaðnum en ekki lengra. Dyrnar voru frosnar fastar. Ég braut mesta klakkann af og þær opnuðust örlítð og ég ætlaði að reyna að skjótast inn en þá lokuðust þær strax aftur og löppin mín festis á milli þeirra. Ég dinglaði og dinglaði á fyrirtækjabjölluna en enginn kom svo ég hélt áfram að hamast við að opna hurðirnar sem tókst! Þegar ég komst upp á mína hæð stóð sá sem var að fara af vaktinni fyrir utan skrifstofuna, kominn í útigallann, tilbúinn að fara heim. Sagðist hafa ætlað að koma niður og opna fyrir mér. Ég veit ekki með ykkur en ef það væri vont veður úti og það er dinglað á bjölluna þá mundi ég hlaupa niður og opna. Svo er bara hægt að fara aftur upp og klæða sig. Ég beið smá og hringdi svo í mömmu til að athuga hvort hún hefði ekki örugglega komist heim. Hún hélt að ég hefði fundið gúmmístígvélin hennar Thelmu og farið í þeim. Fannst ekkert smá fyndið að henda mér út í ófærðina á háum hælum hehe. Gaman að því :)
<< Home