Ég held ég búi í Disney-landi. Það er búið að snjóa og snjóa eins og í jólateiknimynd. Í nótt var ég að dröslast með flugfreyjutöskuna mína yfir snjóskafl til að komast á göngustíginn sem liggur við húsið mitt. Ég heyri hljóð, lít upp og sé dádýr stökkva á göngustígnum. Fyrst sé ég eitt og svo annað. Ég trúði ekki mínum eigin augum og kjálkinn datt úr lið. En þarna stóðum við andspænis hvert öðru og ég horfði beint í augun á öðru þeirra. Fannst eins og það væri að segja mér að koma að leika. Ef ég hefði ekki verið í sleipu háhæluskónum mínum hefði ég hoppað um með þeim. Ég tímdi ekki að fara inn fyrr en þau höfðu hoppað úr sjónmáli. Og myndvélin var ekki í töskunni. Ég er alltaf með hana í töskunni. Held að þetta hafi verið svo draumkennt að mér hafi ekki verið ætlað að festa það á mynd. Vá ég trúi þessu ekki ennþá.

I feel like I am living in a Disney-world. It has been snowing and snowing like in a christmascartoon. This night I was struggling with my cabin bag over a bulk of snow when I heard a sound. I looked up and saw a "bambi" (can´t remember the name in english, smaller than reindear) jump around on the sidewalk to my hose. First I saw one and then a second one, jumping side by side. I did not belive my own eyes, my jaw dropped. I stopped and they stopped, one of them looking straight into my eyes. I felt it was asking me to come and play in the snow. I would if I had not been in my slippery high heals. I did not go into the house until they had jumped to far away for me to see them. And I did not have my camera in the bag. I think this was so dreamy that it was not meant to be pictured. I still can not belive my eyes.